Αλίμονο, να κόψουμε εμείς τις ρίζες μας…

Σε μια καλοκαιρινή συνάντηση φίλων, συζητήθηκε το ζήτημα της προσφυγιάς και των επιπτώσεών της, με αφορμή τις επετείους της τουρκικής εισβολής και των γεγονότων της Δερύνειας το 1996.

Η συζήτηση επικεντρώθηκε στην αναγνώριση της προσφυγικής ταυτότητας στις επόμενες γενιές, ακόμη και αν δεν έχει υπάρξει λύση στο Κυπριακό. Ένας από τους συμμετέχοντες τόνισε τη σημασία της γνώσης της καταγωγής και των ριζών, ανεξάρτητα από την ηλικία ή την εμπειρία του τόπου καταγωγής.

Επισημάνθηκε ότι οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους έχουν δικαίωμα στις περιουσίες τους, από τις οποίες εκδιώχθηκαν βίαια πριν από 51 χρόνια. Παράλληλα, υπογραμμίστηκε η συναισθηματική πτυχή της ταυτότητας, τονίζοντας ότι η γνώση των ριζών είναι σημαντική, ακόμη και αν δεν έχει βιωθεί ο τόπος καταγωγής.

«Αλίμονο, αν κόψουμε εμείς οι ίδιοι τις ρίζες μας…», ήταν η χαρακτηριστική φράση που έκλεισε τη συζήτηση.