Κυπριακό: Τι απομένει να αποδεχθούμε;

Σε άρθρο του, σκηνοθέτης αναρωτιέται τι άλλο πρέπει να αποδεχθεί η ελληνοκυπριακή πλευρά για την επίλυση του Κυπριακού, δεδομένων των προηγούμενων υποχωρήσεων.

Ο αρθρογράφος αναφέρεται στις φωνές που κατηγορούν την ελληνοκυπριακή πλευρά για το αδιέξοδο, υποστηρίζοντας ότι δήθεν δεν τολμά να κάνει το μεγάλο βήμα προς τη συμφιλίωση, και διερωτάται τι άλλο απομένει να αποδεχθούμε, δεδομένου ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει επανειλημμένως αποδεχθεί το πλαίσιο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) ως βάση διαπραγμάτευσης από τη δεκαετία του 1970.

Αναφέρεται στις υποχωρήσεις που έχουν γίνει, όπως η αποδοχή της πολιτικής ισότητας, της εκ περιτροπής προεδρίας, της παραμονής εποίκων και των περιορισμένων δικαιωμάτων υπό το καθεστώς των ζωνών. Παρά τις υποχωρήσεις αυτές, η άλλη πλευρά δεν έχει μετακινηθεί από τις θέσεις της.

Επιπλέον, θίγει το θέμα του σχεδίου Ανάν και της αποχώρησης της τουρκικής πλευράς από το Κραν Μοντανά, όπου απαιτούσε μόνιμες εγγυήσεις και παρουσία τουρκικού στρατού. Σημειώνει την άρνηση δημοσιοποίησης των συγκλίσεων και την προώθηση λύσης δύο κρατών από την Τουρκία.

Ο αρθρογράφος διερωτάται αν αυτό που ζητείται είναι η κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η νομιμοποίηση του εποικισμού, η μονιμοποίηση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας και η υπονόμευση της ευρωπαϊκής λειτουργικότητας του κράτους. Κλείνει με την άποψη ότι χρειάζεται λύση με δικαιοσύνη και ελευθερία, και καλεί σε «αναίμακτη απελευθέρωση».