Η ελληνική γλώσσα στην κωμωδία: Μέρος Δ'

Το είδος της αρχαίας θεατρικής παράδοσης που ονομάζεται κωμωδία είναι ένας ανεστραμμένος καθρέφτης της πραγματικότητας, υπό το πρίσμα της παρωδίας. Η γλώσσα της κωμωδίας παραβαίνει τους κανόνες της λογικής, διαμορφώνοντας μια παραληρηματική πραγματικότητα όπου κυριαρχούν η ανατροπή και το παράδοξο.

Ο Αριστοτέλης στην *Ρητορική* του αντιδιαστέλλει το πρέπον ύφος προς την κωμωδία, υπογραμμίζοντας ότι οι σπουδαίες υποθέσεις δεν πρέπει να συζητούνται με πρόχειρους αυτοσχεδιασμούς και τα ασήμαντα πράγματα με σοβαρότητα.

Η αναφορά στην αρχαία κωμωδία συμπληρώνεται με την παρουσίαση της γλώσσας της Νέας Κωμωδίας και του Μενάνδρου (το πρώτο έργο του παρουσιάστηκε το 321 π.Χ.). Στα χρόνια του Μενάνδρου, ο χορός δεν συμμετείχε πλέον στη δράση, ενώ το σκώμμα δεν είχε καθαρά προσωπικό χαρακτήρα και πολιτική στόχευση, αλλά αφορούσε τις ενέργειες κοινωνικών ομάδων.

Στη φωτογραφία, προτομή του Μενάνδρου.